امیرعباس کاظمی منش_در چند روز اخیر صحبتهای زیادی درباره شروع و نحوه برگزاری لیگ برتر خلیج فارس مطرح شده؛ جایی که فدراسیون فوتبال در ابتدا پیشنهاد ادامه لیگ بهصورت متمرکز را مطرح کرد، اما این طرح با مخالفت گسترده باشگاهها روبهرو شد و در نهایت با رأی ۱۲ بر ۴ رد شد. همین مخالفت گسترده باعث شد مسئولان بهدنبال گزینههای دیگری برای تعیین تکلیف فصل بروند.
بعد از این اتفاق، فدراسیون فوتبال یک تصمیم جنجالی دیگر را روی میز گذاشت؛ برگزاری یک تورنمنت بین تیمهای بالای جدول (که از ۶ یا ۷ تیم صحبت میشود) برای تعیین قهرمان و سهمیههای آسیایی. این پیشنهاد خیلی زود با واکنش منفی برخی باشگاهها مواجه شد.
استقلال و تراکتور از اصلیترین مخالفان این طرح هستند. مدیران استقلال، از جمله تاجرنیا، صراحتاً اعلام کردهاند که چنین مدلی عادلانه نیست و این سؤال را مطرح میکنند که چرا باید با تیمی مثل پرسپولیس که چندین امتیاز با صدر فاصله دارد، در یک شرایط برابر برای قهرمانی رقابت کنند. تراکتور هم در بیانیهای مشابه، نسبت به حضور تیمهایی با فاصله امتیازی در این تورنمنت اعتراض کرده و آن را مغایر با عدالت رقابتی دانسته است.
در واقع، اختلافها زمانی جدیتر شد که مشخص شد سازمان لیگ برای پایان این فصل چند سناریوی محدود بیشتر ندارد. یکی از گزینهها، افزایش تعداد تیمها و حرکت به سمت لیگ ۱۸ تیمی بود که خیلی زود کنار گذاشته شد.
گزینه دیگر این است که با توجه به صدرنشینی استقلال، لیگ در همین نقطه به پایان برسد و قهرمان اعلام شود، اما این سناریو بهدلیل حساسیت جدول و مخالفت سایر تیمها، شانس اجرایی کمی دارد. راه سوم، ادامه لیگ به شکل عادی یا حتی متمرکز است که آن هم بهدلیل کمبود زمان و تداخل با برنامههای مهمی مثل رقابتهای بینالمللی و فشردگی تقویم، عملاً بسیار سخت و نزدیک به غیرممکن شده است.
در چنین شرایطی، تنها گزینهای که بیشتر از بقیه مورد توجه قرار گرفته، همان برگزاری تورنمنت بین تیمهای بالای جدول است؛ مدلی که با وجود شانس اجرایی بالاتر، بیشترین انتقاد را هم بههمراه داشته است. حالا فوتبال ایران در موقعیتی قرار گرفته که هر تصمیمی گرفته شود، با حاشیه و مخالفت همراه خواهد بود و چالش اصلی، پیدا کردن راهحلی است که هم از نظر اجرایی ممکن باشد و هم عدالت رقابتی را تا حد ممکن حفظ کند.
