به گزارش نیمروز، طبق اصل چهل و یکم تابعیت کشور ایران حق مسلم هر فرد ایرانی است و دولت نمی تواند از هیچ ایرانی سلب تابعیت کند، مگر به درخواست خود او یا در صورتیکه به تابعیت کشور دیگری در آید.
این در حالی است که جنگ اخیر تحمیلی به ایران نشان داد که صرف صحبت کردن به زبان فارسی نمی تواند به منزله ایرانی بودن تلقی شود کما اینکه افغانستانی ها و تاجیکستانی ها نیز صرفا به دلیل صحبت کردن به زبان فارسی ایرانی تلقی نخواهند شد.
در جنگ اخیر به وضوح شاهد برخی اظهارنظرها و اقدامات برخی فارسی زبان های ایرانی تبار در حمایت از حمله به ایران و زیر ساخت های کشورمان بوده ایم که قوه قضاییه در گام نخست اقدام به شناسایی و مصادره اموال این افراد کرد که اگرچه اقدامی خوب به شمار می رود اما کافی نیست.
به نظر می رسد به دلیل شرایط جنگی ، مجلس شورای اسلامی ضرورت دارد به قید فوریت نسبت به صدور مجوز سلب تابعیت عناصر ضد ایرانی فارسی زبان اقدام کند.
البته مصوبه مذکور ممکن است به دلیل تعارض با متن قانون اساسی در شورای نگهبان رد شود اما از آنجا که در موارد مشابه مجمع تشخیص مصلحت نظام بنا بر مصالح نظام قادر به تصویب آن بر اساس تفسیر های حقوقی موجود خواهد بود.
از سوی دیگر برخی حقوقدانان بر این باورند که حتی بدون نیاز به مصوبه جدید نیز دولت اختیار سلب تابعیت از افرادی که اقدام خصمانه علیه میهن انجام می دهند را دارد که استناد این افراد اصل 41 قانون اساسی است که بر اساس آن اگر فردی به تابعیت کشور دیگر در آید دولت می تواند تابعیت اورا سلب کند که در این رابطه حقوقدانان بر این باورند اقدام علیه میهن می تواند به منزله درخواست برای خروج از تابعیت تلقی شود.
به عنوان مثال سرکرده گروهک منافقین که در جنگ عراق با ایران در کنار رژیم صدام علیه میهن جنگید طبق قوانین عرفی و اخلاقی نمی تواند ایرانی تلقی شود و بر همین اساس سرکردگان و چهره های اصلی که در تشویق و تائید حمله نظامی به کشور نقش داشته اند می توانند به دلیل ایستادن در کنار دشمن آن هم در زمان جنگ توسط دولت سلب تابعیت شوند چرا که نفس این اقدام درخواست خروج از تابعیت است هرچند که این افراد به دلیل سابقه حضور طولانی در کشورهای متخاصم عملا تابعیت این کشورها را نیز دارند.
