رمضان از مصدر «رمض» به مفهوم شدت گرما و تابش آفتاب بر رمل، معنا شده است. انتخاب چنین واژه‌ای به راستی از دقت نظر و لطافت خاصی برخوردار است؛ چرا که سخن از گداخته شدن است و شاید به تعبیری دگرگون شدن در زیر آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بی‌امانش، زیرا که رمضان ماه تحمل شدائد و عطش است.

ماه «ذی‌الحجه» آخرین ماه «سال هجری قمری» و ماهی بسیار پربرکت است. بزرگان دین هنگامی که این ماه وارد می‌شد، اهمیت ویژه‌ای به عبادت در آن می‌دادند؛ مخصوصا در دهه اول این ماه. در حدیثی از رسول خدا (ص) می‌خوانیم که عبادت و کار نیک در هیچ ایامی به اندازه این ایام (۱۰ روز اول ماه ذی‌الحجه) فضیلت ندارد.

برای شب و روز اول ماه مبارک رمضان اعمال مستحبی فراوانی در مفاتیح الجنان و کتب روایی توصیه شده است.

ولادت و زندگی حضرت مهدی (عج) از رخدادهای مهم است و در باور دینی مسلمانان و شیعیان ریشه دارد. اعتقاد به تولد، حیات طولانی، ظهور و امامت آن حضرت، مساله‌ای است اساسی که نقش سرنوشت‌ساز و جهت‌بخشی را به زندگی، بویژه زندگی شیعیان داده است.