از صهیونیست‌های حاضر در سرزمین‌های اشغالی به گزارشگر نیویورک‌تایمز گفته است: «نمی‌خواهم در کشوری زندگی کنم که مرزهایش به رسمیت شناخته نشده است. می‌خواهم در یک کشور عادی زندگی کنم.»

پس از برقراری آتش‌بس میان غزه و اسرائیل، یکی از موضوعات مهم این است که دو سال جنگ، چه آورده‌ای برای صهیونیست‌ها داشت. «راجر کوهن»، گزارشگر ارشد یهودی در نشریه آمریکایی نیویورک‌تایمز که مستقیم به اسرائیل سفر می‌کند، در گزارشی با عنوان «اسرائیل در جنگ با خودش» به بررسی وضعیت جامعه این رژیم پرداخت.

کیبوتص‌های خالی از سکنه

راجر کوهن در خصوص بازگشت صهیونیست‌های آواره می‌نویسد: «در کیبوتص(شهرک‌های صهیونیستی) زمان متوقف شده است. از 384 ساکن در یکی از کیبوتص‌های نزدیک مرز غزه، تعداد انگشت‌شماری بازگشته‌اند. کل اسرائیل هنوز درگیر وحشت است. همان وحشتی که اساسا دولت یهود برای جلوگیری از آن تاسیس شد. اسرائیلی‌ها می‌گویند که هر مکالمه‌ای میان آن‌ها، با موضوع 7 اکتبر پایان می‌یابد. مسئله بزرگ برای مسئول کیبوتص این است که آیا خانه‌های سوخته و ویران‌شده را تخریب کند یا آن‌ها را به‌عنوان یادبود نگه دارد.»

افزایش 50 درصدی مهاجرت از اسرائیل

نیویورک‌تایمز عملیات 7 اکتبر را «بزرگ‌ترین شکست در تاریخ ۷۷ ساله» این رژیم دانسته و می‌نویسد: «اسرائیلی‌ها خود را از نظر ذهنی و جسمی خسته می‌بینند. نه‌تنها ۲۹۵۰۰۰ نیروی ذخیره بارها و بارها فراخوانده شده‌اند، بلکه حدود ۸۳۰۰۰ اسرائیلی در سال ۲۰۲۴ مهاجرت کرده‌اند که ۵۰ درصد بیشتر از سال قبل است.»

خودکشی افسران ارتش اسرائیل

بر اساس گزارشات از سرزمین‌های اشغالی، تنها در دو ماه، هفت عضو ارتش اسرائیل خودکشی کردند.

عدم اعتماد به نتانیاهو در اسرائیل

به گزارش نیویورک‌تایمز، از نظر منتقدان، نتانیاهو منافع خود را بالاتر از منافع مردمش قرار داده و هر کاری کرد تا کمیسیون تحقیق در مورد فاجعه ۷ اکتبر را به تعویق اندازد. نتانیاهو، اسرائیلی‌ها را دوقطبی و جهان را خشمگین کرده است.
«گادی شمنی»، نظامی بازنشسته اسرائیل در این خصوص می‌گوید: «بی‌بی(نتانیاهو) نه‌تنها با فلسطینی‌ها، بلکه با ما نیز کارهای وحشتناکی انجام داده است. او ارزش‌های اساسی ما، تقدیس زندگی و اخلاق در جنگ را کنار گذاشته است.»
به گزارش کوهن، صدها هزار اسرائیلی در زمان‌های مختلف به خیابان‌ها آمده‌اند تا از دولت بخواهند که رنجشان را به رسمیت شناسد و آزادی گروگان‌ها را در اولویت قرار دهد. بسیاری تقریباً سه سال است علیه نتانیاهو اعتراض می‌کنند. اولا برای تضعیف دیوان عالی و تلاش برای اعمال قدرت نامحدود. ثانیا علیه بی‌توجهی او به گروگان‌ها.
یک اسرائیلی در مصاحبه با گزارشگر نیویورک‌تایمز گفت: «ما منزجر هستیم. ما ناامیدیم. ما دولت نتانیاهو را دشمن خود می‌دانیم. او فقط جنگ را طولانی کرده تا بتواند زنده بماند. پسرم زندانی است. من نمی‌خواهم کشورم جایی باشد که بر دیگران حکومت می‌کند. نمی‌خواهم در کشوری زندگی کنم که مرزهایش به رسمیت شناخته نشده است. می‌خواهم در یک کشور عادی زندگی کنم.»

افزایش خشونت و عدم حس پیروزی

خشونت و درگیری‌های فیزیکی در سطح شهرهای اسرائیل به چشم می‌خورد. به‌عنوان‌مثال، «گوردون بیچ»، ساحلی در تل‌آویو که سال ۱۹۵۶ تأسیس شد، در نامه‌ای از حاضران درخواست کرد: «از هرگونه ابراز پرخاشگری فیزیکی یا کلامی خودداری کنید.» نیویورک‌تایمز می‌گوید: «همسایگان عرب پس از حمله نتانیاهو به حزب‌الله و ضربه به برنامه هسته‌ای ایران، از اسرائیل به‌عنوان یک امپراتوری صحبت می‌کنند. اما در اسرائیل، هیچ حس پیروزی از برتری نظامی منطقه‌ای وجود ندارد.»
بخشی از طرح ترامپ برای این است که به نتانیاهو اجازه دهد ادعای پیروزی بر حماس را مطرح کند. اما ایده ترامپ برای به حاشیه راندن مردم فلسطین و سپردن قیمومیت آن‌ها به نیروهای خارجی، طرحی تحقیرآمیز بوده و بعید است به نتیجه برسد.

اسرائیل، منزوی در جهان

ماجرای انزوای اسرائیل و تنفر از این رژیم به‌طوری افزایش یافته که ترامپ حدود یک ماه پیش در مصاحبه‌ای گفت: «شاید اسرائیل چنگ را ببرد؛ اما افکار عمومی جهان را می‌بازد.» نیویورک‌تایمز می‌نویسد: «اسرائیل منزوی شده است، همان‌طور که ماه گذشته نشان داده شد، زمانی که آقای نتانیاهو مجبور شد موفقیت‌های جنگی ادعایی خود را در یک جلسه تقریبا خالی مجمع عمومی سازمان ملل شرح دهد. نمایندگان سراسر جهان جلسه را ترک کردند.»
مایکل اورن، سفیر سابق اسرائیل در آمریکا، در خصوص اتزوای اسرائیل می‌گوید: «پس از هولوکاست، نفرت از یهودیان، ناخوشایند بود. اما آن دوره به پایان رسیده و جهان به شکل اولیه خود بازگشته است.»