مهدی افشار ـ تیم ملی فوتبال ایران، همانند دیدار بیروح قبلی برابر کیپورد، بار دیگر نمایشی کمجان و ناامیدکننده ارائه داد؛ نمایشی که نه نشانی از قدرت داشت و نه رنگی از نوید و امید. این تیم، نسخهای کمرمق از آن چیزی است که هواداران سالها انتظارش را میکشیدند.
به گزارش نیمروز، سرمربی تیم ملی که چشم بر واقعیتها بسته و در اکثر نشستها بهجای پذیرش ضعفها، منتقدان و دلسوزان را هدف قرار میدهد که چرا انتقاد میکنید و چرا از عملکرد ضعیف دفاع و حمله میگویید، در حال فرستادن تیمی ناآماده به بزرگترین رویداد فوتبالی جهان است؛ تیمی که فقط میتوان آرزو کرد در جام جهانی حادثهای تلخ را تجربه نکند. جلالالدین ماشاریپوف، هافبک ازبکستانی استقلال، در برنامهای تلویزیونی پیش از بازی گفته بود: «ایرانِ زمان کیروش ترسناک بود؛ ایرانِ الان دیگر ترسناک نیست.
بازی کردن با این تیم مثل قدمزدن کنار ساحل است.» این جمله، نه حرف یک تحلیلگر که سخن بازیکنی است که قرار بود برابر ما به میدان برود. چرا باید بر اشتباهی آشکار پافشاری کرد؟ تیم ملی ما خوب بازی نمیکند؛ مقابل ازبکستانِ دهنفره حتی یک موقعیت جدی خلق نکردیم. اگر بیرانوند نبود، شاید همان ۹۰ دقیقه کار را تمام میکردند. نکته قابلتأمل اینجاست: با وعده دیدار با مصر وارد این تورنمنت شدیم تا شاید یک بازی تدارکاتی درستوحسابی برای آمادهسازی تیم داشته باشیم؛ اما در نهایت با سختی و تنها در ضربات پنالتی، بدون زدن حتی یک گل در جریان بازی، از سد کیپوردِ رنک ۷۰ گذشتیم و در فینال هم مقابل ازبکستان، دوباره بدون گل زده، این بار در پنالتیها شکست خوردیم.
درحالیکه تمام تیمهای بزرگ جهان فهرست نهایی و ترکیب اصلی خود را برای جام جهانی مشخص کردهاند، ما هنوز نمیدانیم بهدنبال چه هستیم. نه تاکتیکی مشخص داریم و نه ترکیبی پایدار. هر انتقادی هم با بهانه «آزمونوخطای جوانها» و «استفادهنکردن از ترکیب اصلی در بازی تدارکاتی» سرکوب میشود؛ درحالیکه همین بازیها قرار است سکوی پرتاب ما به جام جهانی باشد. امید میرود که وعدههای بازی با تیمهای ملی بزرگ بالاخره پایان یابد؛ زیرا هم خودمان میدانیم و هم فوتبال دنیا میداند که چنین بازیهایی در برنامه ایران نیست. فدراسیون فوتبال اهل فراهمکردن دیدارهای سطح بالا نیست، و ناچاریم با همین تیمهای آفریقایی یا تیمهای رده پایین فیفا آماده شویم؛ البته به این شرط که حداقل این دیدارها با پیروزی همراه باشند.
